Allesverloren in Bacchus voggies:

Terwyl ek vir vroulief, Annie, wag sit en kyk ek hoe hoe die mense om my soos rooimiere rondskarrel.  Ongelowig groot rek my oë opeens toe ek sien hoe Hennie, my goeie vriend, by Lekkersing Drankwinkel instap.  Uit my binneste val ‘n diep sug.

Met ‘n seer innerlike dink Sarel: “Agge nee, man Hennie, ons het dan al duisend keer oor jou gedrinkery, nee, gesuipery, gepraat. Jy sou kamma hulp kry.Soos wat jy suip, is dit net te erg.  Jy is seker manalleen verantwoordelik daarvoor dat Lekkersing Drankwinkel nog bestaan.  Wag, laat ek loop red wat te redde is.”

Soos blits is ek uit my bakkie en oor die pad, die drankwinkel in. Voor die verbaasde verkoopsklerk gryp ek die bottels drank .  “Nee, my magtig!  Hennie, ons het mos al etlike kere oor jou gesuipery gepraat! Wanneer gaan jy luister?  Jou gesuipery het jou reeds jou werk gekos.  Wil jy nog jou vrou en kinders ook verloor?  Volgens Annie ,is Sarie al gatvol verby vir al jou nonsens. Ruk jou reg, man! Erken jy het ‘n probleem en kry hulp, voor dit te laat is. Moenie als….

Abrup val Hennie my in die rede: “Ag, te hel met jou. Hou jou bek van my af!  Wie is jy om jou oor my lewe uit te laat?  Wie gee jou die reg?  Jou, ou hoogheilige kerkgatkruiper. Sarel, jy dink mos omdat jy hand op die blaas met Dominee Bennie is, jy is beter as ek.  Skoert uit my lewe uit!  Ek het jou nie nodig nie.  Ek sal soveel suip as wat ek wil.  Dis my geld, nie joune nie.”

Witwarm beneuk, gryp Hennie die bottels uit my hand. “Luister hier, seunie, lui op hierdie drank.”  “En jy, ou Sarel, vir jou informasie, is Sarie en die kinders vandag sak en pak weg.  So,nou sal my suipery niemand meer pla nie.” Snorkend laat val Hennie:  “Gmff…, sy kan maar bly waar sy is en hoef nooit weer terug te kom nie.  Ek, Hennie Botes, het niemand nodig nie.  Hoor jy my, Sarel?”  Vererg stap Hennie toe met sy bottels stewig vasgeklem onder sy arms uit.

Diep bedroefd en sugtend stap ek terug bakkie toe.  “Ag, nee, my man, wat’s dan nou fout dat dit lyk of die honde jou kos afgeneem het?”, vra Annie toe sy in die bakkie inklim. Met trane in my oë, vertel ek haar wat so pas met Hennie gebeur het.  Kopskuddend sê Annie: “Ai, my ou man, ek hoor jou en ek verstaan dit breek jou hart.  Hennie sal egter self tot die die besef moet kom dat hy hulp nodig het. Jy kan maar net daar vir hom wees as vriend en ook as sy wêreld finaal in skerwe spat.

Om middernag wek my foon se gelui my.  “Hallo, Sarel, dis Kaptein Nel hier.  Jong, Hennie het jou nodig.  Hy is opgesluit vir dronkbestuur en daar is nog iets wat jy moet weet.  Hennie het ook iemand doodgery in sy besope toestand.”  Wit geskrik, met ‘n gesnak na asem, laat val ek die foon. Verskrik vlieg Annie regop, langs my in die bed.  “Wat? Wat’s fout, my man?  Wat gaan aan, my lief?” “ Dis….. dis”, stotter ek. “Hennie, my vrou. Ek kan dit nie glo nie!  Hy’s gearresteer vir dronkbestuur.  En asof dit nie erg genoeg is nie, het hy nog iemand doodgery ook! Annie, gee my klere aan, asseblief, my vrou.  Ek moet polisiestasie toe gaan, my vriend het my nodig.”  “Ek maak so, my man, maar ek gaan saam. Jy kan nie alleen in die toestand ry nie.”  “Goed, vrou, kom, laat ons weg wees.”

Ek jaag so vinnig as kan polisiestasie toe. Daar gekom, neem Kaptein Nel, my na Hennie toe.  Geskok, in afgryse, aanskou ek hoe Hennie wanhopig, opgekrul in ‘n bondeltjie op die grond, hartstogtelik kreun en ween.  Sielverskeurend roep Hennie tussen luide snikke uit:  “My God, my God, waarom het U my verlaat? Waarom? O, waarom, Heer, het ek my lewe so opgemors? Here, hoor my en help my.  Groot asseblief!”

Langer kan ek Hennie se sielesmart nie meer aanskou nie en roep: “Hennie, staan op! God hoor jou en God het jou nooit verlaat nie, my vriend.  God is nog altyd by jou en Hy sal jou nou hierdeur help.”  Hoopvol staar Hennie na my.  “Rerig? Sal God regtig ‘n dronklap en moordenaar soos ek help? Iemand wat Bacchus-sap moes drink om menswaardig te voel?”  “Hy sal! God sal, jy moet Hom net om verfnis vra en Hom glo, Hennie”, verseker ek Hennie. 

Gretig, hoopvol, gryp Hennie my hande deur die tralies.  “Sarel, asseblief, help my!  Ek het God nodig.” ‘Nou, ko mons bid tot God, Hennie. Kom ons bid tot Hom om hulp en vergifnis.” Saam kniel ek en my vriend voor God om hulp.

3 responses to “Allesverloren in Bacchus voggies:

  1. Hart verskeurend dat ons so hard moet val voor ons kan opstaan. Dankbaar vir genade onbeskryflik groot

    Liked by 1 person

    1. ‘n Mens kan net baie bly wees dat mens met die Here se hulp daarvan gespaar gebly het en bly. Ek dink nie ons besef waardeur mense moet gaan wat wel saam met so ‘n mens moet saamlewe nie. Die ergste is seker dwelmverslaafdes. Ek dank die Here vir oneindige genade dat ek so iets gespaar gebly het.

      Like

      1. Daar is verseker baie om voor dankbaar te wees

        Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: